Recordable Life

เช้านี้ยังยุ่งไม่รู้หาย กับหญิงเจนเธอหาหนังสือภาษาอังกฤษไม่เจอ นัยว่า ต้องใช้ไม่งั้นไม่ได้คะแนน เหอเหอ เด็กมหาลัยหรือนี่ ยังกะเด็กมัธยม ... หาทั่วบ้านจนกินเวลาไปมากกลัวไปไม่ทันกันก็เลยเลิกหา แต่สักพักเรากลับหาเจอ อะไรรู้ไหม มันถูกเก็บไว้อย่างดีเชียวล่ะ ... ในแฟ้มแข็ง เหอเหอ ถ้าเก็บไม่ดีดังเดิมก็หาเจอไปแล้ว..แป่ว

แล้วไงต่อใช่ไหม ... ก็ยังงี้ไง เราก็โทรหาเลยครับทั่น แต่ทั่นทั้งหลายบอกออกไปไกลแล้ว เราก็ถามเจ้าตัวว่าเอาไง แต่พูดเสียงอ่อยๆ ดูเหมือนกำลังสับสน เราจึงตัดบทว่า จะขี่จักรยานออกไปแล้วนะ จะไปรอส่งให้ที่หนองกอก เอ่อแต่เอาเข้าจริงเราน่ะขี่เลยไปอีก เกือบครึ่งซอย แวะโทรบอกตำแหน่งแห่งที่ที่รอ  แล้วพวกทั่นก็กลับมาเอาไปได้จริงๆ .. เหอเหอ นี่แหละพวกเรา ครอบครัวคนขี้ลืม ... ซำเหมอเลย ...

นอกจากเรื่องนี้ คุณเธอยังมีกังวลเรื่องงานที่ต้องทำส่ง แต่ทำไปไม่ถึงครึ่ง นี่ก็คะแนนอีกเหมือนกัน ก็เมื่อวานอยู่ซ้อมกีฬาน้องใหม่ถึงเที่ยงคืน กลับถึงบ้านจึงนึกขึ้นได้นั่งทำต่อถึงตีสามเธอก็ยังทำได้ไม่ถึงครึ่งทาง..เช้าคงจะเบรอนิดๆแหละ สงสัยจัง เลดี้เอนจีเนียร์ ต้องผ่านความทรหดขนาดไหนกันนะพี่น้อง .... ดีนะที่ไข้สร่างเมื่อคืน ไม่งั้น เราคงพะบู๊กับทั้งอาจารย์และรุ่นพี่โซตัสไปแล้ว  ถ้าเป็นคณะแพทย์ เขาไม่ทำกันแบบนี้หรอก ไม่ดีต่อสุขภาพ เหมือนอยากอยู่โลกนี้ไม่นานงั้นแหละ ไม่รักษาสุขภาพตัวเองและน้องๆเลย ... แย่ฟร่ะ ขอบ่นหน่อย

ร้องเพลงเล่นดีฝ่าเรา ไม่คิดมากแล้ว ... ไปเอาโค้ดของวันทดสอบใส่เพลงก่อนนะ ขอบันทึกไว้ก่อนแล้วจะมาใส่เพลงทีหลัง

แล้วก็นี่เล้ย ภาพหญิงเจนวันเชียร์คณะ .. เลดี้เอนจิเนียร์