free style

เป็นอีกคนที่มักจะว่างงานในเวลาที่คนอื่นไม่ว่าง .. ทำให้นึกไปถึงช่วงจบใหม่ๆเข้าทำงานในรพ.สัตว์แห่งหนึ่งแถวฝั่งธน เข้างานสายๆเลิกดึกๆ หยุดวันเดียว คือวันจันทร์ นั่นก็เหมือนเดี๋ยวนี้คือเป็นวันที่คนอื่นเค้าไม่หยุดกัน เราจึงต้องเที่ยวคนเดียว แต่ส่วนใหญ่ก็วนเวียนอยู่ในห้างฯ ซื้อหนังสือ กินอาหารที่อยากกิน โดยมีอารมณ์เคว้งคว้างเหมือนชีวิตไร้ทิศทาง หาจุดลงตัวให้ตัวเองไม่ได้ .. คว้างๆมากกว่าจะอ้างว้าง ก็ได้แต่มองดูผู้คนในกทม.ที่มีมากมายหลายหน้าหลายตา ล้วนไม่รู้จักกัน ล้วนไม่สนใจกัน อยู่ท่ามกลางคนเยอะแยะแต่เหมือนยืน นั่ง เดิน อยู่ลำพัง ยังไงยังงั้น วันก่อนไปดูหนังรถไฟฟ้าฯ อารมณ์นั้น ใช่เลย พอรู้สึกอย่างนั้น ก็จึงหันไปทุ่มเทเวลาทั้งหมดให้งาน ไม่ต้องมีแล้ววันหย่งวันหยุดเรียกว่าทำเต็มทุกวันเลย คือไปรับจ๊อบเพิ่มที่รพ.สัตว์คณะฯอีกงาน โดยให้เป็นงานหลัก ส่วนงานรพ.สัตว์เอกชนเป็นงานรอง คือลดเหลือเพียงเป็นพาร์ทไทม์ แต่พาร์ทไทม์ก็คือเย็นถึงดึก และวันหยุดก็ไม่เว้น คือทำที่คณะเสร็จก็ต้องวิ่งรอกไปทำที่เอกชนเลย ทำอยู่อย่างนั้นไม่นานหรอก .. เดี้ยงเลยซีเรา .. โบรค ใช้คำว่า โบรค Broke คือ พอระบบไฟฟ้าระบบประมวลผลของเราแฮงค์ขึ้นมา ความคิดมันก็เริ่มแปลกๆไป การรับเคสในรพ.สัตว์เอกชนนั้น .. ช่วงเย็นถึงค่ำถึงดึก มือเป็นระวิง ต้องบีบเค้นสมองให้ทำงานร่วมกับการปฏิบัติฯให้ทันกับจำนวนเคสสัตว์ป่วยที่มาเยอะแยะมากมายประดามี ส่วนที่รพ.สัตว์ของคณะฯ เคสก็เยอะเช่นกัน เพียงแต่มีหมอหลายคนช่วยกันรับ จึงไม่ถึงกับมือเป็นระวิงเหมือนเอกชน จำนวนหมอน้อยกว่า เมื่อเทียบสัดส่วนกับจำนวนสัตว์ป่วย ใช้ชีวิตอย่างนั้นได้ปีนึงเห็นจะได้ .. เครื่องก็ช๊อต .. แล้วไงต่อ .. เฮ้อ พูดไปทำไม้ .. เรื่องมันผ่านมาแล้วแหละเนอะ

เอ๊ะ คนนี้เกี่ยวไหมเนี่ย .. ก็ดูเพลินๆไง้ .. แก้เครียด น่ารักดีออก